1/6

Friedrich Wilhelm Weber,

Dektritilio, ĉapitro 2, La monaĥejo

tradukita de Manfredo Ratislavo

1 Dolĉa kanto de l’ alaŭdo, sur la montoj brila helo! Kaj tra ĉiuj valoj blovas mola vento de degelo.

2 Gaje saltis riveretoj en la valojn de la montoj, la plaŭdado de la akvoj sonis kvazaŭ sonĝrakontoj;

3 pezaj sonĝoj kaj rakontoj pri de l’ elfoj frosttremado, pri ronkado de l’ gigantoj, pri de l’ nanoj babilado.

4 Ĉar la nego jam degelis, blovis jam varmeta vento, susuradis arbopintoj en printempa antaŭsento.

5 El la verdaj arbopintoj jen elstaris la frontono, tur’ kaj first’ de monaĥejo Benedikta en la fono.

6 Ĵuse saĝaj viroj venis tien ĉi al la paganoj, kun benvortoj sur la lipoj kaj pacsignoj en la manoj;

7 kun armilo pia, kiu malfortulojn kuraĝigas, kiu venkas la popolojn kaj venkinte liberigas;

8 Seriozaj viroj, kiuj en mondmalestimo dura sin dediĉis al preĝado, laborad’, pensado nura;

…

2/6

9 pacaj viroj sovaĝejojn ekkulturi klopodantaj, kaj animojn tre sovaĝajn,^{4} novan kredon dissemantaj.

10 Saĝe kaj senlace ili konstruadis per segilo, nivelilo, lod’, martelo, adzo, trulo, mezurilo,

11 ĝis elkonstruitaj estis per diligentec’ ilia domo kaj preĝejo firme de l’ konvent’ Dektritilia.

12 En malriĉo kaj trankvile, discipline, obeeme la arbegojn ili hakis kaj fiherbojn laboreme.

13 faris ili kontraŭ aproj remparaĵojn latbarilajn, por kreskigi en la valo verdajn spikojn homutilajn;

14 endevigis la riveron en plektaĵon kaj en digojn, greftis ili sudajn plantojn sur acerbajn nordajn tigojn.

15 Forte kreskis en ĝardeno roz’, serpin’, akvilegio, spicanet’, api’, lavendo, abrotano kaj salvio.

16 Kroma grundo kulturenda estis, riĉa kaj profunda, malfacile kulturebla, tre sovaĝa, sed fekunda.

17 Vere oni devis multon ja kultivi kaj eltiri, la fiherbojn kaj grimptigojn elsarkadi kaj elŝiri!

…

4aŭ pli konforme al la originalo: kaj animojn pli sovaĝajn,

3/6

18 En lernejo la idaro Saksa sidis klerigenda; laborego estis tie por ĉi tiuj ja farenda.

19 Estis esplorenda sorĉo de l’ romiaj runoj jena; solvi tion estis tasko kaj enigmo dornoplena!

20 Poste plaĉa kopiado de l’ literoj manskribitaj, alta cel’, nur atingebla por disĉiploj plej elitaj!

21 Sed plej malfacile estis ja, klarigi al kredontoj. La mesaĝon de la kruco. Dia vort’, hero-rakontoj,

22 bonaj Kristo kaj Balduro, la anĝeloj, elfoj helaj ŝajnis al flavhararuloj kelkaj esti same belaj.

23 Nur lernantoj pli talentaj estis plie edukataj, kaj la sep liberaj artoj al ĉi tiuj instruataj.

24 Estis de l’ germana lingvo sonoj pezaj, malgracilaj, kiel la unuaj paŝoj de infano malfacilaj.

25 Flugis kvazaŭ sagrapide de la Romianoj vortoj, tranĉis akre kaj metale kiel la armeaj fortoj.

26 Akron ili donis ja al logikaĵoj, interpretoj, plenon, forton al retoroj, rimojn, ritmojn al poetoj.

…

4/6

27 Laŭdu la monaĥojn bravajn, la maltimajn frokportintojn, la de ĉiu bela scio flegadintojn kaj gardintojn.

28 Kion en antikvaj landoj kantis la poetoj frue, kion pensis filozofoj por pli posta mond’ instrue;

29 kion al profetoj iam Dia la Spirit’ malkaŝis, vortojn, verkojn de l’ Di-Filo, kiam li surtere paŝis:

30 zorgoplene kaj penege de l’ monaĥoj manskribita, en la kestoj abatejaj kuŝis tio konservita.

31 Ame estis rigardata la trezoro kaj laŭdata, kun modesta fiereco al skribsperta hom’ montrata.

32 Skribis vintre kaj somere tion la monaĥoj piaj, sekurigis porestonte per laboroj tion siaj.

33 Brilis la komencliteroj ruge, blue, verde, ore, riĉe estis ornamitaj per folioj kaj perflore.

34 Je la fino de la verko petis la skribinto pia kortuŝige, ke l’ leganto preĝu por animo lia.

35 Kiel militistoj nigraj, runoj de l’ monaĥ-kunvenoj, staris la literoj vice sur la blankaj pergamenoj.

…

5/6

36 Estis tiuj la soldatoj, kiuj enbatale bravis kaj belaĵojn de l’ antikvo por la estontuloj savis!

37 Se en verso de Homero vin ektuŝas io kanta, iu tre profunda sento, vin aŭskulti deviganta;

38 se la lasta romiano vin admonas kunkolere, ke la diojn vi honoru kaj la virton amu vere;

39 kiam forton kaj konsolon trovas vi en la biblio, kiam vi jam malesperis kaj vin refreŝigas io;

40 tiam je l’ konvent-soldatoj pensu kun memoro danka, je l’ latinaj nigraj runoj sur la pergameno blanka! -

41 Ankaŭ la laborojn krudajn la monaĥoj faris sperte, lancojn, arkojn kaj hakilojn ili sciis uzi lerte,

42 kiam estis forpelendaj malamikoj bruligantaj la kampfruktojn, au rabistoj donacantojn priŝtelantaj,

43 aŭ se estis en arbaro elĉasenda por la festo cervo dekseskorna aŭ ĉu ulo kun harega vesto. -^{5}

…

5Tio estas apro.

6/6

44 Paco- kaj batal-laborojn^{6} ili faris ja konstante, por la savo de l’ animoj ĉiam same laborante.

45 Ĉiutage alĉiele himnoj kaj preĝad’ de tiuj sonis pete pri eniro, kaj por ili kaj por ĉiuj.

46 Dolĉa kanto de l’ alaŭdo, sur la montoj brila helo! Kaj tra ĉiuj valoj blovis mola vento de degelo.

47 Pacaj, esperigaj floroj kreskis ĉe l’ arbaraj randoj, kaj ĝojigaj antaŭsentoj iris tra la Saksaj landoj.

Traduko de la Germana poemo “Dreizehnlinden, Kapitel 2, Das Kloster” de Friedrich Wilhelm Weber (Frederiko Vilhelmo Vebero, ∗1813-12-25 – †1894-04.05) en Esperanton de Manfredo Ratislavo (Manfred Retzlaff, Stettiner Str. 16, D-59302 Oelde, Germanio, ∗1938-11-04).

Arg-116-231 (2004-01-31 18:02:15)

6Pacajn kaj batal-laborojn