1/7

Friedrich Wilhelm Weber,  Friedrich Wilhelm Weber,

Dreizehnlinden, Kapitel 3, Auf dem Habichtshofe Dektritilio, ĉapitro 3, Sur la Akcipitra korto

tradukita de Manfredo Ratislavo

1.  1.

1 Elmar, Herr vom Habichtshofe, Sprach zu seinem Jagdgesinde: “Gute Meute, gute Beute; Hängt den Bären an die Linde!

1 Diris la sinjor’ Elmaro

al ĉasista aro sia:

”Vi pendigu la ĉasaĵon al la arbo, la tilia!

2 Achtet auf das Waidgeräte Und besorgt die müden Hunde, Dann euch selbst; mich will bedünken, Daß euch wohl der Imbiß munde.

2 Zorgu por la ĉasilaro kaj la hundoj“, li admone diris, ”poste vi mem manĝu, la manĝaĵo gustas bone.

3 Drauf zerwirkt den braunen Riesen, Aber mit geschickten Händen! Schont den Pelz; nach Bodinkthorpe Will ich ihn zum Grafen senden.

3 Lerte tiam tiu urso estu de vi distranĉota, ke la fel’ ne difektiĝu, estu ĝi al graf’ sendota.

4 Dem der ungeschlachte Brummer Jüngst die Heimkehr abgeschnitten, Als der Alte mit der Tochter Spät vom Eschenberg geritten.

4 al la grafo minacita de ĉi tiu best’ survoje, kiam tiu kun filino sia hejmen rajdis foje.

5 Heute fand er seinen Meister! Stolzer Bursch, er schlug sich wacker, Bis ihm an der Gurgel hingen Greif und Kneif, die grimmen Packer.

5 Mi hodiaŭ venkis tiun! Brave ĝi ja sin defendis kontraŭ mia hundoj, kiuj al ĝi ĉe la gorĝo pendis.^{3}

6 Traun, ich hätt’ ihn laufen lassen, Ihn, den Herrn von Wald und Heide, Doch dem Wegelagrer stieß ich Rasch ins Herz die blanke Scheide.

6 Mi ja estus domaĝinta lin, la reĝon de l’ arbaro, sed tranĉile mi mortigis lin pro lia malbonfaro.

7 Mocht’ er sich mit Männern zerren, Mocht’ er sich mit Hunden necken: Allzu bärenhafte Laune War’s, ein Mädchen zu erschrecken.“ 7 Se kun viroj aŭ kun hundoj ja batalus li pro io:^{4} Sed timigi knabineton, tro kaprica estis tio!”

…  …

3aŭ: morde ĉe gorĝ’ lia pendis.

4aŭ: batalintus li pro io:

2/7

8 Elmar grüßte mit der Lanze Und, gefolgt von Waidmannsrufen, Sprang er aus dem Kreis der Jäger Schnell hinan des Saales Stufen.

8 Salutinte per la lanco Suprensaltis nun Elmaro al la halo, dum sonadis vokoj de la ĉasistaro.

9 Höher hob sich heut des Jünglings Breite Brust vom frischen Gange, Heller war sein blaues Auge, Voller dier gebräunte Wange.

9 Plie nun la brusto larĝa levis sin de la junulo, estis ruĝa lia vango kaj pli hela la okulo.

10 Schüttelnd die betauten Locken, Schritt er durch die große Halle, Fast erschreckt vom düstern Schweigen Und des Schritts verlornem Schalle.

10 Kapskuante siajn buklojn paŝis li tra l’ halo ombra, timetigis liaj paŝoj lin en la silento sombra.

11 Wo sich einst die schildgewiegte Falkenbrut des Spiels erfreute, Stand am kalten Herd des Hauses Letzter Sproß vereinsamt heute.

11 Kie iam en la domo ludis la idar’ petola, tie ĉe l’ malvarma forno staris li nun tute sola.

12 Um ihn her, an düstern Wänden Wisenthörner, Hirschgeweihe, Bärenschädeel, Schwert und Lanze, Helm und Brünne, Reih’ an Reine.

12 Ĉirkaŭ li, ĉe sombraj muroj, urskranioj kaj ĉasiloj, cervkornaroj, bizonkornoj, granda aro de armiloj.

13 Eichne Säulen, eichne Sparren, Eichner Boden, eichnes Schauer: All ein Wald, doch still und öde, All ein Wald in Wintertrauer.

13 Kverkaj vandoj, kverkaj traboj, kverka planko estis tie, kiel en arbar’ soleca vintra tristo regis ĉie.

2.  2.

14 Wo die Brucht durch Schilf und Erlen Rieselt und zum Drosselsange Dunkle Runenlaute murmelt, Lag der Hof am Hügelhange.

14 Kie fluas tra fragmitoj kaj fraksenoj rivereto murmuranta ion, kuŝis la kortdomoj ĉe monteto

15 Unter Linden, unter Ulmen Und des Strohdachs warmen Schwingen, Die, mit Lauch und Moos bewachsen, Breit und schirmend niederhingen.

15 sub tilioj kaj sub ulmoj, kun la larĝaj pajltegmentoj musk-kovritaj, kiuj ŝirmis kontraŭ ĉiuj fortaj ventoj.

16 Bau an Bau. Von bunten Giebeln Nickten nach dem Brauch der Alten Holzgeschnitzte Pferdeköpfe, Wicht und Kobold fernzuhalten.

16 Estis ĉevalkapoj lignaj sur la gabloj de la domoj, laŭ la moro de l’ praavoj, por deteno de la gnomoj.

…  …

3/7

17 Weit erstreckten sich des Hauses Kämpe, Wälder, Ackerbreiten; Bergesfirst und rinnend Wasser schied die Mark seit Väterzeiten. - 17 Etendiĝis kampoj, forstoj de la kort’ ĝis malproksimo, estis akvoj kaj montfirstoj de l’ pratemp’ terena limo. -

18 Als der Wandersturm vom Osten Über Deutschlands Felder brauste, Volk auf Volk wie Meeresflutener Zornig durcheinanderzauste; 18 Kiam la popolmigradoj ŝtormis el la oriento tra l’ germanaj kampoj kiel sur la maro ega vento,

19 Als die harten Bernsteinfischer Welschlands dunkle Trauben pflückten, Und des Spessarts rauhe Jäger Sich mit Römerringen schmückten:

19 kiam el la nordo suden iris la sukcenfiŝistoj, la romiajn valoraĵojn rabis la Spesart-ĉasistoj,

20 Unentwegt auf freier Hufe Grundentsprosssen, grundverwachsen, Wurzelfest wie seine Eichen Saß der edle Stamm der Sachsen.

20 kiel firmaj kverkoj sidis sur liberaj grundoj tie tiu nobla Saksa gento, vivis ĉiam tradicie.

21 Stetig bauten sie die Scholle, Hüteten auf brauner Heide Sorgsam Bien’ und Schaf und zogen Rind und Roß auf Trift und Weide.

21 Kultivadis ili agrojn, paŝtis ŝafojn sur paŝtejoj, zorge bredis ili bovojn kaj ĉevalojn sur herbejoj;

22 Übten wie die Väter taten, Sprung und Wurf und Lanzenbrechen Oder griffen rasch zum Eisen, Freveltat und Schimpf zu rächen; 22 laŭ prapatra mor’ ekzercis salton, ĵeton kaj defendon, prenis tuj armilon feran, venĝi krimon aŭ ofendon;

23 Brauten Met und zechten tapfer, Trotztene auf der Jagd den Wettern, Und am heil’gen Opferkessel Dienten sie den alten Göttern.

23 faris ili medon sian, ĉasis en arbaroj spite, servis ĉe ofer-kaldronoj la malnovajn diojn rite.

24 Stetig auf dem Habichtshofe Unter ihres Saales Balken An derselben Feuerstätte Hausten, Sohn auf Sohn, die Falken, 24 Sur la Akcipitra korto, en la domo familia, loĝis jam la Falkaj filoj longe, unu post alia,

25 Ehrenreich und unverworren, Bis am Rhein der Brand erglühte, Der, gewälzt von Berg zu Bergen, Durch die Sachsendörfer sprühte.

25 Maldisturbe kaj honore, ĝis ĉe l’ Rejno incendiĝis brulo, kiu mont-al-monte tra Saksujo traruliĝis.

…  …

4/7

26 Krieg mit Karl! Die Mütter klagten. Krieg! Es freuten sich die Aare; Krieg den Göttern, Krieg den Menschen, Krieg durch dreißig lange Jahre!

26 Ho, milit’ kun Karl’, la Franko! Ho, milit’! Patrinoj plendis. Ho, milit’! Dum tridek jaroj sin Saksujo ja defendis!

27 Alfrik, Elmars Vater, brachte Wunden heim und bitt’re Schmerzen, Heiße Wunden, tiefe Wunden, Doch die tiefste saß im Herzen.

27 Tre vundiĝis en batal’ la patro de Elmar’, doloro lin turmentis tre, sed plie tiu vundo en la koro.

28 Machtlos, rechtlos war der Sachse; Dreist, wie auf die müden Flanken eines speerdurchbohrten Ebers, Trat auf ihn der Fuß des Franken.

28 Senpotenca kaj senrajta estis nun la Saks’, la Franko tretis lin samkiel lacan apron kun borita flanko.

29 Irmintrud, die Gattin, mischte Kundig all der holden Kräfte, Die in Frucht und Blüte schlafen, Sanftes Öl und milde Säfte.

29 La edzino, kiu konis multajn kaj sanigajn teojn, el folioj kaj el floroj, miksis sukojn kaj oleojn.

30 Swanahild, die greise Drude, Ritzte Runen, Zauberzeichen, Warf die Stäb’ und raunte Sprüche, Gram und Siechtum zu verscheuchen.

30 Druidin’ murmuris vortojn, gratis runojn, sorĉajn signojn, por forigi la malsanon ĵetis ŝi la fagajn lignojn.

31 Lindern mögen Wurz und Worte Wundenweh und Herzbeschwerde; Bester Arzt für jeden Jammer Ist die stille, kühle Erde. - 31 Per radikoj kaj per vortoj mildigeblas ja sufero, sed plej bona kuracilo estas tombo en la tero. -

32 Auf den Sohn, den frühverwaisten, Sah die Mutter oft mit Zähren: “Kind, wer wird in Ernst und Liebe Dich belehren und dir wehren?”

32 Plore la patrino diris al la knabo orfa frue: “Kiu ame, serioze vin edukos nun instrue?”

33 Tief ins junge Leben grub sie Tiefen Abscheu vor dem Neuen, Mocht’ ihr Bruder an der Pader Mit dem Bischofsstab auch dräuen, 33 Abomeni la novaĵojn ŝi instruis al l’ infano, kvankam ŝin minacis ŝia frato, episkop’, kristano.

34 Badurad, der eifervolle, Den es schmerzte und empörte, Daß sein eignes Blut dem Kreuze Starren Sinns den Rücken kehrte.

34 La fervora frato, kiun indignigis kaj doloris, ke fratin’ rigidanime de la kristanismo foris.

…  …

5/7

35 Und im Wald die greise Drude Pries den Heldenruhm der Ahnen; Götter fürchten, Franken hassen, War ihr unablässig Mahnen. - 35 La arbara druidino la heroojn ne forgesis, diojn timi kaj adori admonadi ŝi ne ĉesis. -

36 Knabenzucht will harte Hände, Bald entsandten sie zum fernen Bruderstamm den vaterlosen, Maß und Männerbrauch zu lernen.

36 Knabeduk’ postulas duron. Sendis oni en la foron al fratgento la orfulon, por ellerni viran moron.

37 Gastverwandt dem Haus der Falken, Welterfahren, weitgepriesen, War der graue Wodanspriester Thiatgrim im Land der Friesen.

37 Gastparenca al la Falka domo estis Tiatgrimo, pastro de Votan’, loĝanta en marborda malproksimo.

38 All der ernsten Nordlanddenker Weisheitsfülle war ihm eigen; Beides wußt’ e: klug zu reden, Und was klüger, klug zu schweigen.

38 Estis propra al ĉi tiu la nordlanda pensopleno, sciis tiu diri ion aŭ nenion laŭ konveno,

39 Elmar staunte, wenn der Alte Ihn die Runenrätsel lehrte, Wenn er ihm gedankenreicher Sprüche tiefen Sinn erklärte:

39 runojn montris al Elmaro, aŭskultanta kun admiro, kiam li klarigis sencon de tre saĝa iu diro.

40 Donars Kämpfe mit den Thursen, Walas düstre Prophezeiung, Balders Tod, die Götterdämmrung, Weltvernichtung, Welterneuung; 40 Pri profetaj vortoj mornaj, pri batalo de Donaro, di-pereo, mond-novigo li rakontis al Elmaro.

41 Oder wenn er ihm entrollte Meerumrauschte Gudrunsagen, Siegfrieds Tod, Kriemhildens Rache Und den Zorn des grimmen Hagen.

41 Li rakontis la sagaojn pri Gudruno, la reĝino, pri la morto de Sigfrido kaj la venĝ’ de Krimhildino.

42 Eins nur war Beginn und Ende: “Sonder Wanken, sonder Schwanken Fluch und Haß dem welschen Feinde, Fluch und Haß dem Gott der Franken!”

42 Je l’ komenco, je la fino, ĉiam diris li nur tion: “Ni malbenu kaj malamu tiun Frankon, ties dion!”

43 Jahre flohn, der blonde Knabe War zum Jüngling aufgeschossen, Stark und stattlich, still, doch glühend Offnen Auges, doch verschlossen.

43 Jaroj pasis, plenkreskinta estis jam la knab’ Falkida, maldirema kaj trankvila, tamen ankaŭ sciavida.

…  …

6/7

44 Träumend blickt’ er oft vom Strande In des Meeres graue Wogen, Träumend nach den Kranichschwärmen, Die im Herbst gen Mittag zogen.

44 Ofte li rigardis sonĝe en la ondojn de la maro, revis rigardante, kiam suden flugis grua aro.

45 Dacht’ er an das Los der teuern Unterjochten Heimaterde? An die Mutter, wie sie einsam Trauernd saß am öden Herde?

45 Ĉu li pensis je la kora mallibera hejma tero? Je l’ patrino jen sidanta ĉe la forno sen espero?

46 An ein kleinee Frankenmädchen, Das gerettet einst der Knabe Mit Gefahr des eignen Lebens Aus des Weihers feuchtem Grabe?

46 Je malgranda knabineto, kiun estis li savinta el laget’, en kiun estis tiu tiam enfalinta?

47 Das mit Lachen und mit Weinen Auf den Wangen Blässe, Röte, Küssend ihn umschlang und leise “Elmar, sag es keinem!” flehte?

47 Kiu lin brakumis ride; pala, ruĝa kaj plorante, lin kisante: “Ho Elmaro, ne malkaŝu ĝin!” dirante?

48 Zwar die Lippe war versiegelt Und gebannt von sußem Munde, Doch im Herzen, tief im Herzen Rief es immer: “Hildegunde!” - 48 Sigelitaj estis liaj lipoj ja de la knabino, sed la koro ĉiam vokis: “Hildegundo, karulino!” -

49 Thiatgrim, der Graubart, murrte: “Ist der Falk des Käfigs müde? Will ihm länger nicht behagen Meines Hauses träger Friede?

49 Tiatgrim’, la griza, diris: ”Ĉu la Falko estas laca de la kaĝ’, ne volas resti plu en mia domo paca?

50 Dort zum Normann mag er fliegen: Thorkell rüstet Krieg den Franken, Und sein Flügeldrache badet In der Bucht die finstern Flanken.“ 50 Flugu al Torkelo, kiu nun atakas tiujn Frankojn; en haveno la drakŝipoj banas ja la sombrajn flankojn.”

51 Wikingsfahrt zum Frankenlande? Rachekampf? Wie Elmar lauschte, Wie er schnell das Lodenkoller Mit dem Kettenhemde tauschte!

51 Al la Frankoj kun Vikingoj? Ŝipveturo venĝoprena? Kiel li rapide ŝanĝis veston kun ĉemizo ĉena!

52 Lustig war’s, in Sturmesbrausen Auf dem Wellenroß zu reiten Sommerlang, und Wund’ und Wunde Mit dem Landesfeind zu streiten.

52 Gaje estis en ŝtormbruo rajdi sur la ondĉevalo dumsomere, vund’ je vundo, sin mezuri en batalo.

…  …

7/7

53 Wonnig war’s, im Föhrensaale Winters mit den Bankgenossen Kämpenweisen still zu horchen, Die vom Mund des Sängers flossen.

53 Ja plezuris sidi vintre kun kunuloj en pinhaloj, aŭdi kantojn de kantistoj pri herooj kaj bataloj.

54 Stumm bei Frauen war der Sachse, Kühn in Not und Männerfehde, Klug im Rat, am Tisch bescheiden Mit dem Trinkhorn, mit der Rede.

54 Saĝa estis jena Sakso en kverelo virdisputa, sin detenis de drinkado, ĉe virinoj estis muta.

55 Manches schöne Nordlandsmädchen Sah ihm nach mit holden Blicken, Schritt er, hoch den Kopf, vorüber, Ohne nur zum Gruß zu nicken.

55 Kelka bela nordanino lin rigardis simpatie, kiam li sen kapsaluto preteriris mute ie.

56 Thoralill, des Wikings Schwester, Stickte Laub- und Blumenranken Ins Geweb’ und mit den Blumen, Mit den Blättern viel Gedanken.

56 La fratino de l’ vikingo brodis florojn kaj foliajn ornamaĵojn en teksaĵon, kaj kun tiuj pensojn siajn.

57 Kleine Thora. laß das Träumen, Falkenart hat schnelle Flügel; Glaubst du ihn an sichrer Kette, Schweift er über Tal und Hügel.

57 Ĉesu revi, knabineto! Falk’ ne restas sur la tero. Se vi kredas lin kaptita, ĝi jam flugas en aero.

58 Hastig über Tal und Hügel Flog er heim, ihn rief der Bote Hastig zu der kranken Mutter; Was er fand, war eine Tote.

58 Haste flugis li jam hejmen, oni estis lin vokinta al malsana la patrin; sed li trovis ŝin mortinta.

Verkinto de tiu ĉi Germana poemo estas Friedrich Wilhelm Weber (Frederiko Vilhelmo Vebero, ∗1813-12-25 – †1894-04.05).

Arg-117-232 (2015-02-11 18:29:02)

Traduko de la Germana poemo “Dreizehnlinden, Kapitel 3, Auf dem Habichtshofe” de Friedrich Wilhelm Weber (Frederiko Vilhelmo Vebero, ∗1813-12-25 – †1894-04.05) en Esperanton de Manfredo Ratislavo (Manfred Retzlaff, Stettiner Str. 16, D-59302 Oelde, Germanio, ∗1938-11-04).

Arg-117-233 (2015-02-11 18:36:37)