1/7

Friedrich Wilhelm Weber,

Dektritilio, ĉapitro 3, Sur la Akcipitra korto

tradukita de Manfredo Ratislavo

1.

1 Diris la sinjor’ Elmaro al ĉasista aro sia: “Vi pendigu la ĉasaĵon al la arbo, la tilia!

2 Zorgu por la ĉasilaro kaj la hundoj”, li admone diris, “poste vi mem manĝu, la manĝaĵo gustas bone.

3 Lerte tiam tiu urso estu de vi distranĉota, ke la fel’ ne difektiĝu, estu ĝi al graf’ sendota.

4 al la grafo minacita de ĉi tiu best’ survoje, kiam tiu kun filino sia hejmen rajdis foje.

5 Mi hodiaŭ venkis tiun! Brave ĝi ja sin defendis kontraŭ mia hundoj, kiuj al ĝi ĉe la gorĝo pendis.^{3}

6 Mi ja estus domaĝinta lin, la reĝon de l’ arbaro, sed tranĉile mi mortigis lin pro lia malbonfaro.

7 Se kun viroj aŭ kun hundoj ja batalus li pro io:^{4} Sed timigi knabineton, tro kaprica estis tio!”

…

3aŭ: morde ĉe gorĝ’ lia pendis.

4aŭ: batalintus li pro io:

2/7

8 Salutinte per la lanco Suprensaltis nun Elmaro al la halo, dum sonadis vokoj de la ĉasistaro.

9 Plie nun la brusto larĝa levis sin de la junulo, estis ruĝa lia vango kaj pli hela la okulo.

10 Kapskuante siajn buklojn paŝis li tra l’ halo ombra, timetigis liaj paŝoj lin en la silento sombra.

11 Kie iam en la domo ludis la idar’ petola, tie ĉe l’ malvarma forno staris li nun tute sola.

12 Ĉirkaŭ li, ĉe sombraj muroj, urskranioj kaj ĉasiloj, cervkornaroj, bizonkornoj, granda aro de armiloj.

13 Kverkaj vandoj, kverkaj traboj, kverka planko estis tie, kiel en arbar’ soleca vintra tristo regis ĉie.

2.

14 Kie fluas tra fragmitoj kaj fraksenoj rivereto murmuranta ion, kuŝis la kortdomoj ĉe monteto

15 sub tilioj kaj sub ulmoj, kun la larĝaj pajltegmentoj musk-kovritaj, kiuj ŝirmis kontraŭ ĉiuj fortaj ventoj.

16 Estis ĉevalkapoj lignaj sur la gabloj de la domoj, laŭ la moro de l’ praavoj, por deteno de la gnomoj.

…

3/7

17 Etendiĝis kampoj, forstoj de la kort’ ĝis malproksimo, estis akvoj kaj montfirstoj de l’ pratemp’ terena limo. -

18 Kiam la popolmigradoj ŝtormis el la oriento tra l’ germanaj kampoj kiel sur la maro ega vento,

19 kiam el la nordo suden iris la sukcenfiŝistoj, la romiajn valoraĵojn rabis la Spesart-ĉasistoj,

20 kiel firmaj kverkoj sidis sur liberaj grundoj tie tiu nobla Saksa gento, vivis ĉiam tradicie.

21 Kultivadis ili agrojn, paŝtis ŝafojn sur paŝtejoj, zorge bredis ili bovojn kaj ĉevalojn sur herbejoj;

22 laŭ prapatra mor’ ekzercis salton, ĵeton kaj defendon, prenis tuj armilon feran, venĝi krimon aŭ ofendon;

23 faris ili medon sian, ĉasis en arbaroj spite, servis ĉe ofer-kaldronoj la malnovajn diojn rite.

24 Sur la Akcipitra korto, en la domo familia, loĝis jam la Falkaj filoj longe, unu post alia,

25 Maldisturbe kaj honore, ĝis ĉe l’ Rejno incendiĝis brulo, kiu mont-al-monte tra Saksujo traruliĝis.

…

4/7

26 Ho, milit’ kun Karl’, la Franko! Ho, milit’! Patrinoj plendis. Ho, milit’! Dum tridek jaroj sin Saksujo ja defendis!

27 Tre vundiĝis en batal’ la patro de Elmar’, doloro lin turmentis tre, sed plie tiu vundo en la koro.

28 Senpotenca kaj senrajta estis nun la Saks’, la Franko tretis lin samkiel lacan apron kun borita flanko.

29 La edzino, kiu konis multajn kaj sanigajn teojn, el folioj kaj el floroj, miksis sukojn kaj oleojn.

30 Druidin’ murmuris vortojn, gratis runojn, sorĉajn signojn, por forigi la malsanon ĵetis ŝi la fagajn lignojn.

31 Per radikoj kaj per vortoj mildigeblas ja sufero, sed plej bona kuracilo estas tombo en la tero. -

32 Plore la patrino diris al la knabo orfa frue: “Kiu ame, serioze vin edukos nun instrue?”

33 Abomeni la novaĵojn ŝi instruis al l’ infano, kvankam ŝin minacis ŝia frato, episkop’, kristano.

34 La fervora frato, kiun indignigis kaj doloris, ke fratin’ rigidanime de la kristanismo foris.

…

5/7

35 La arbara druidino la heroojn ne forgesis, diojn timi kaj adori admonadi ŝi ne ĉesis. -

36 Knabeduk’ postulas duron. Sendis oni en la foron al fratgento la orfulon, por ellerni viran moron.

37 Gastparenca al la Falka domo estis Tiatgrimo, pastro de Votan’, loĝanta en marborda malproksimo.

38 Estis propra al ĉi tiu la nordlanda pensopleno, sciis tiu diri ion aŭ nenion laŭ konveno,

39 runojn montris al Elmaro, aŭskultanta kun admiro, kiam li klarigis sencon de tre saĝa iu diro.

40 Pri profetaj vortoj mornaj, pri batalo de Donaro, di-pereo, mond-novigo li rakontis al Elmaro.

41 Li rakontis la sagaojn pri Gudruno, la reĝino, pri la morto de Sigfrido kaj la venĝ’ de Krimhildino.

42 Je l’ komenco, je la fino, ĉiam diris li nur tion: “Ni malbenu kaj malamu tiun Frankon, ties dion!”

43 Jaroj pasis, plenkreskinta estis jam la knab’ Falkida, maldirema kaj trankvila, tamen ankaŭ sciavida.

…

6/7

44 Ofte li rigardis sonĝe en la ondojn de la maro, revis rigardante, kiam suden flugis grua aro.

45 Ĉu li pensis je la kora mallibera hejma tero? Je l’ patrino jen sidanta ĉe la forno sen espero?

46 Je malgranda knabineto, kiun estis li savinta el laget’, en kiun estis tiu tiam enfalinta?

47 Kiu lin brakumis ride; pala, ruĝa kaj plorante, lin kisante: “Ho Elmaro, ne malkaŝu ĝin!” dirante?

48 Sigelitaj estis liaj lipoj ja de la knabino, sed la koro ĉiam vokis: “Hildegundo, karulino!” -

49 Tiatgrim’, la griza, diris: “Ĉu la Falko estas laca de la kaĝ’, ne volas resti plu en mia domo paca?

50 Flugu al Torkelo, kiu nun atakas tiujn Frankojn; en haveno la drakŝipoj banas ja la sombrajn flankojn.”

51 Al la Frankoj kun Vikingoj? Ŝipveturo venĝoprena? Kiel li rapide ŝanĝis veston kun ĉemizo ĉena!

52 Gaje estis en ŝtormbruo rajdi sur la ondĉevalo dumsomere, vund’ je vundo, sin mezuri en batalo.

…

7/7

53 Ja plezuris sidi vintre kun kunuloj en pinhaloj, aŭdi kantojn de kantistoj pri herooj kaj bataloj.

54 Saĝa estis jena Sakso en kverelo virdisputa, sin detenis de drinkado, ĉe virinoj estis muta.

55 Kelka bela nordanino lin rigardis simpatie, kiam li sen kapsaluto preteriris mute ie.

56 La fratino de l’ vikingo brodis florojn kaj foliajn ornamaĵojn en teksaĵon, kaj kun tiuj pensojn siajn.

57 Ĉesu revi, knabineto! Falk’ ne restas sur la tero. Se vi kredas lin kaptita, ĝi jam flugas en aero.

58 Haste flugis li jam hejmen, oni estis lin vokinta al malsana la patrin; sed li trovis ŝin mortinta.

Traduko de la Germana poemo “Dreizehnlinden, Kapitel 3, Auf dem Habichtshofe” de Friedrich Wilhelm Weber (Frederiko Vilhelmo Vebero, ∗1813-12-25 – †1894-04.05) en Esperanton de Manfredo Ratislavo (Manfred Retzlaff, Stettiner Str. 16, D-59302 Oelde, Germanio, ∗1938-11-04).

Arg-117-233 (2015-02-11 18:36:37)