1/2

Georg Heym,

Viaj okulharoj, la longaj

tradukita de Hans-Georg Kaiser

Viaj okulharoj, la longaj, akvoj mornaj de viaj okuloj, lasu min sinki en ilin, lasu min iri profunden.

Grimpas la ministo en la ŝakton kaj ŝanceliĝas ties trista lampo super la pordo de la ercoj, alte sur la ombra vando,

Vidu, mi grimpas profunden por forgesi en via sino en la foro tion, kio de supre muĝas, la helon, turmentojn kaj la tagon.

Ĉe la kampoj kunkreskas, kie staras la vento, ebrie de l’ greno, alte dornoj, altaj kaj malsanaj kontraŭ la ĉielblu’.

Donu al mi la manon, ni kunkresku al predo de l’ vento, kiel sola birdoparo fluganta.

Aŭdi somere la orgenojn de la lacaj fulmotondroj, bani en aŭtuna lumo ĉe l’ bordo de l’ blua tago.

De tempo al tempo ni staru ĉe l’ rando de la morna puto por vidi profunden en la kvieton, por serĉi nian amon.

Aŭ ni elpaŝu el la ombro de la oraj arbaroj grande en vesperan ruĝon, kiu tuŝas al vi softe la frunton.

…

2/2

Dia malĝojo, silentu pri l’ eterna amo, levu la kruĉon, trinku la dormon.

Foje stari ĉe la fino, kie la maro flavece makulita naĝas jam mallaŭte en la golfon septembran.

Supre ripozi en la domo de la raraj floroj, ĝis trans la rokojn malsupren kantas kaj tremas la vento.

Sed de la poplo, kiu elstaras en la eternan bluon, falis jam bruna folio, sur via nuko ĝi ripozas.

Traduko de la Germana poemo “Deine Wimpern, die langen” de Georg Heym (∗1887 – †1912) en Esperanton de Hans-Georg Kaiser (Cezar, ∗1954-05-21).

Arg-171-342 (2014-07-11 16:35:19)

Tradukita de Donjo kaj Cezar. Pri la verkinto Georg Heym vidu la vikipediejon http: // eo. wikipedia. org/ wiki/ Georg_Heym .