1/1

Heinrich Heine,  Heinrich Heine,
Wasserfahrt  Akvoveturo

tradukita de Manfred Retzlaff

Ich stand gelehnet an den Mast, Und zählte jede Welle. Ade! mein schönes Vaterland! Mein Schiff, das segelt schnelle.

Ĉe l’ masto min apogis mi kaj nombris ĉiun ondon. ”Adiaŭ nun, patrujo vi!^{2} Mi volas en la mondon.”

Ich kam schön Liebchens Haus vorbei, Die Fensterscheiben blinken; Ich guck mir fast die Augen aus, Doch will mir niemand winken.

Ekbrilis la fenestroj de la karulina domo, rigardis streĉe mi, sed ne mansvingis iu homo.

Ihr Tränen, bleibt mir aus dem Aug, Daß ich nicht dunkel sehe. Mein krankes Herze, brich mir nicht Vor allzu großem Wehe.

Vi larmoj, reteniĝu vi, por ke mi ne blindiĝu! Malsana kor’, pro tic ĉi doloro ne rompiĝu!

Verkinto de tiu ĉi Germana poemo estas Heinrich Heine (∗1797-12-13 – †1856-02-17).

Arg-208-415 (2004-03-13 22:48:43)

Das Gedicht befindet sich in Heinrich Heines Werk �Buch der Lieder“, im Abschnitt �Junge Leiden – Romanzen“, Nr. XIV.

Traduko de la Germana poemo “Wasserfahrt” de Heinrich Heine (∗1797-12-13 – †1856-02-17) en Esperanton de Manfred Retzlaff (∗1938-11-04) en 1984.

MR-167-1 / Arg-208-1367 (2012-11-26 07:56:15)

http://www.poezio.net/version?poem-id=208&version-id=415,1367

2aŭ:

“Adiaŭ, kara vi patri’!