1/1

Ludwig Lazarus Zamenhof,

Mia penso

Sur la kampo, for de l’ mondo, antaŭ nokto de somero, amikino en la rondo kantas kanton pri l’ espero, kaj pri vivo detruita ŝi rakontas kompatante, - mia vundo refrapita min doloras resangante.

�Ĉu vi dormas, ho sinjoro, kial tia senmoveco? Ha, kredeble rememoro el la kara infaneco?“ Kion diri? Ne ploranta povas esti parolado kun fraŭlino ripozanta post somera promenado!

Mia penso kaj turmento kaj doloroj kaj esperoj! Kiom de mi en silento al vi iris jam oferoj! Kiun havis mi plej karon^{2} la junecon - mi ploranta metis mem sur la altaron de la devo ordonanta!

Fajron sentas mi interne, vivi ankaŭ mi deziras, ... Io pelas min eterne, se mi al gajuloj iras ... Se ne plaĉos al la sorto mia peno kaj laboro ... Venu tuj al mi la morto, en espero ... sen doloro.

Verkinto de tiu ĉi Esperanta poemo estas Ludwig Lazarus Zamenhof (Ludoviko Lazaro Zamenhofo, ∗1859-12-15 – †1917-04-14).

Arg-276-558 (2005-01-30 22:08:35)

http://www.poezio.net/version?poem-id=276&version-id=,558

2anstataŭ �Kion havis mi plej karan“, kiel origine skribis Zamenhofo, pro la pli konvena rimparo �karon - altaron“.