1/1

Heinrich Heine,

Lurleia

tradukita de N. N. 01

Ignoro, quid id sibi velit, Tristissimus cur sim, Antiqui aevi fabellam Cur saepe volverim.

Vesperascit et frigescit, Et Rhenus leniter it, Cacumen montis lucescit, Dum Phoebus occidit.

Sedet in summo montis Virgo pulcherrima, Auro nitet gemma frontis, Se pectit auricoma.

Aureolo pectine pectit, Carmen canens procul, Mirandum id habet modum Nec non virilem simul.

In cymba navitam mille Angores feri tenent, Non videt scopulos ille, Ocli non si sursum vident.

Opinor undas devorare Nautam cum navicula, Effecit solo canendo Lurleia id dea.

Traduko de la Germana poemo “Die Lorelei” de Heinrich Heine (∗1797-12-13 – †1856-02-17) en la Latinan de N. N. 01.

Arg-2-179 (2010-02-11 14:00:52)

http://www.poezio.net/version?poem-id=2&version-id=179