1/1

Тарас Григорьевич Шевченко ,  Тарас Григорьевич Шевченко ,
Заповiт  Testamento

tradukita de Ludmila Novikova

Як умру, то поховайте Мене на могилi, Серед степу широкого, На Вкра�нi милiй, Щоб лани широкополi, I Днiпро, i кручi Було видно, було чути, Як реве ревучий.

Kiam mortos mi, amikoj, Mian tombon faru En la stepo larĝe vasta De Ukrajno kara. Por ke vidu mi la valojn, Dnepron, krutajn bordojn, Por ke aŭdu mi muĝantajn Pro impeto ondojn.

Як понесе з Укра�ни У син�� море Кров ворожу... отодi я I лани i гори – Все покину i полину До самого Бога Молитися ... а до того Я не знаю Бога.

Kiam sangon malamikan For de l’ ter’ Patria Portos ili al la maro, Eltombiĝos mi ja. Lasos ĉion kaj al Dio Portos mian pion, Preĝos verve... Sed ĝis tio Mi ne scias Dion!

Поховайте та вставайте, Кайдани порвiте I вражою злою кров’ю Волю окропiте. I мене в сiм’� великiй, В сiм’� вольнiй, новiй, Не забудьте пом’янути Незлим тихим словом.

Tombon faru kaj ekstaru, Ŝiru ĉenan feron Kaj aspergu per tirana Sango la liberon! Kaj en nova familio, La libera, forta, Ne forgesu rememori Min per danko vorta!

Verkinto de tiu ĉi ukraina poemo estas Тарас Григорьевич Шевченко (∗1814-02-25 – †1861-02-26).

Arg-955-1924 (2014-01-03 14:01:34)

Tiu ĉi poemo troviĝas en http: // www. stihi. ru/ 2008/ 09/ 30/ 1408 .

Traduko de la ukraina poemo “Заповiт” de Тарас Григорьевич Шевченко (∗1814-02-25 – †1861-02-26) en Esperanton de Ludmila Novikova.

Arg-955-1934 (2014-01-04 16:34:27)

http://www.poezio.net/version?poem-id=955&version-id=1924,1934