1/2

Ludwig Lazarus Zamenhof,

La vojo

Tra densa mallumo briletas la celo, Al kiu kuraĝe ni iras. Simile al stelo en nokta ĉielo Al ni la direkton ĝi diras. Kaj nin ne timigas la noktaj fantomoj, Nek batoj de l’sorto, nek mokoj de l’homoj, Ĉar klara kaj rekta kaj tre difinita Ĝi estas, la voj’ difinita.

Nur rekte, kuraĝe kaj ne flankiĝante Ni iru la vojon celitan! Eĉ guto malgranda, konstante frapante, Traboras la monton granitan. L’espero, l’obstino kaj la pacienco - Jen estas la signoj, per kies potenco Ni, paŝo posto paŝo, post longa laboro Atingon la celon en gloro.

Ni semas kaj semas, neniam laciĝas, Pri l’tempoj estontaj pensante. Cent semoj perdiĝas, mil semoj perdiĝas - Ni semas kaj semas konstante. “Ho, ĉesu!” mokante la homoj admonas - “Ne ĉesu, ne ĉesu!” en kor’ al ni sonas - “Obstine antaŭen! La nepoj vin benos, Se vi pacience eltenos!”

Se longa sekeco aŭ ventoj subitaj Velkantaj foliojn deŝiras, Ni dankas la venton kaj, repurigitaj Ni forton pli freŝan akiras. Ne mortos jam via bravega anaro, Ĝin jam ne timigas la vento, nek staro, Obstine ĝi paŝas, provita, hardita, Al cel’ unu fojon signita!

…

2/2

Nur rekte, kuraĝe kaj ne flankiĝante Ni iru la vojon celitan! Eĉ guto malgranda, konstante frapante, Traboras la monton granitan. L’espero, l’obstino kaj la pacienco - Jen estas la signoj, per kies potenco Ni, paŝo posto paŝo, post longa laboro Atingon la celon en gloro.

Verkinto de tiu ĉi Esperanta poemo estas Ludwig Lazarus Zamenhof (Ludoviko Lazaro Zamenhofo, ∗1859-12-15 – †1917-04-14).

Arg-969-1950 (2014-03-01 10:57:16)